Հայաստանի իշխանության լեգիտիմության խնդիրը

Իմ համոզմամբ, հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունները չեն արտացոլել Հայաստանի ժողովրդի իրական կամքը։ Ես չեմ հավատում, որ գործող իշխանությունը իրականում հաղթել է այս ընտրություններում։ Իմ կարծիքով՝ ընտրությունները կեղծվել են, իսկ արդյունքները՝ խեղաթյուրվել։

Հաճախ լսում եմ, որ ասում են՝ ո՛չ իշխանությունն է հաղթել, ո՛չ ընդդիմությունը։ Ես համաձայն չեմ այդ գնահատականի հետ։ Ընտրություններում քվեների ընդհանուր թիվը կազմում է 100%։ Եթե գործող իշխանությունը չի ստացել օրինական մեծամասնություն, ապա այդ ձայները պատկանում են ընդդիմությանը՝ որպես ամբողջություն։ Իմ կարծիքով՝ նրանց հաղթանակը պարզապես խլվել է։ Ընտրախախտումներն ու ընտրակեղծարարությունն աշխատել են երկու ուղղությամբ՝ սղոցի նման։ Մի կողմից նպաստել են ընդդիմության ձայների նվազեցմանը, մյուս կողմից՝ իշխանության ձայների ավելացմանը։

Մինչ ընտրությունների օրը հրապարակված գրեթե բոլոր՝ թե՛ տեղական, թե՛ միջազգային հարցումները ցույց էին տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի աջակցությունը կազմում է շուրջ 35–40%։ Իմ համոզմամբ՝ հենց այդ ցուցանիշն է առավել մոտ իրականությանը։ Մնացած արդյունքները, իմ կարծիքով, չեն արտացոլում քաղաքացիների ազատ կամարտահայտությունը։

Իշխանությունը շարունակում է ապավինել ուժային կառույցներին՝ հույս ունենալով պահպանել իշխանությունը՝ առաջացնելով լրջագույն լեգիտիմության խնդիր։ Սակայն խնդիրը միայն ներքին լեգիտիմության մեջ չէ։ Կա նաև մեկ այլ՝ ոչ պակաս վտանգավոր հետևանք։ Միջազգային հանրությունը, հայ ժողովրդի բարեկամներն ու օտարները կարող են եզրակացնել, որ Հայաստանի ժողովուրդն իր ազատ կամքով կրկին ընտրել է այս իշխանությանը՝ չնայած վերջին տարիներին երկրի կրած ծանր կորուստներին ու ազգային արժանապատվության նվաստացմանը։ Նման ընկալումը կարող է լրջորեն վնասել Հայաստանի և հայ ժողովրդի հեղինակությանը և աղավաղել ժողովրդի իրական տրամադրությունների մասին պատկերացումը։ Շատ առումներով սա նույնքան վտանգավոր է, որքան ոչ լեգիտիմ իշխանության գոյությունը։