Իրավական աբսուրդի նոր փուլ. Քրեական գործը Սուրբ Աննա եկեղեցում

Հայաստանում ընթացող իրավական վեճի հիմքում ընկած է հարցը, թե արդյո՞ք վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ պատարագի ընթացքում եկեղեցու տարածքում գտնվելը կարելի է որակել որպես «պաշտոնատար անձի օրինական ծառայողական կամ քաղաքական գործունեություն»։ Այս հարցում կա սկզբունքային հակասություն։

Ըստ Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, եկեղեցին և պետությունը տարանջատված են։ Եկեղեցին պետական կառավարման հարթակ չէ, և պետական իշխանության իրականացումը այնտեղ չի կարող տեղի ունենալ։ Որպես հետևանք, եթե չկա ծառայողական գործունեություն, ապա ինչի՞ն են «միջամտել» այդ երիտասարդները։ Հենց այս կետն է, որտեղ մեղադրանքի ամբողջ կառուցվածքը կորցնում է իր տրամաբանական հիմքը։

Առաջադրված մեղադրանքների չափազանցությունը նույնպես ակնհայտ է։ Խուլիգանության և «պաշտոնատար անձի գործունեությանը միջամտության» համադրումը ստեղծում է արհեստականորեն ծանրացված մեղադրանք, որը հիշեցնում է քաղաքական ուղերձ՝ ուղղված չհամաձայնվողների նկատմամբ։

Այս գործը վտանգավոր նախադեպ է ստեղծում։ Եթե ցանկացած անհամաձայնություն կամ միջադեպ կարող է ներկայացվել որպես «պաշտոնատար անձի գործունեությանը միջամտություն», ապա վաղը նույն տրամաբանությամբ կարելի է քրեականացնել ցանկացած քննադատություն։

Եթե եկեղեցում «պաշտոնատար անձի գործունեությունը» տրամաբանական և համաչափ համարենք, ապա սա նշանակում է, որ ցանկացած հանրային վայրում (եկեղեցի, սրճարան, թատրոն) վարչապետի հետ անհամաձայնություն արտահայտելը կարող է դառնալ «միջամտություն»։ Ըստ իմ կարծիքի, սա իրավական աբսուրդ է և վտանգավոր նախադեպ, որը կարող է ունենալ լայնածավալ հետևանքներ։

Հիշեցնենք, որ մարտի 29-ին սոցցանցերում տարածվել էր տեսանյութ, որում երևում էր, թե ինչպես պատարագի ընթացքում Դավիթ և Միքայել Մինասյան եղբայրները, ինչպես նաև հասարակական գործիչ Գևորգ Գևորգյանը, իրենց անհամաձայնությունն էին արտահայտում վարչապետի նկատմամբ։ Այս իրադարձությունից հետո նրանց ձերբակալել էին և հարուցել քրեական գործ։